បើក​ម៉ឺនុយ​មេ

Wiktionary β

អក្ខរប្បភេទ

អ័ក-ខៈរុ័ប-ប៉ៈភេត បា.; សំ. ( ន. ) (អក្សរ​ប្រភេទ) បែប​អក្សរ​ដែល​ចែក​ជា​គូ​ៗ តាម​សូរ​សំឡេង​ជា​ទំនាស់​នឹង​គ្នា; មាន ៥ គូ ឬ ១០ ប្រភេទ​គឺ សិថិល “អក្សរ​មាន​សំឡេង​ធូរ” គឺ​អក្សរ​ដែល​ឥត​ខ្យល់ ហ លាយ, មាន ១០ តួ គឺ ក គ, ច ជ, ដ ឌ, ត ទ, ប ព និង ធនិត “អក្សរ​មាន​សំឡេង​តឹង” គឺ​អក្សរ​ដែល​មាន​ខ្យល់ ហ លាយ​ផង​មាន ១០ តួ​គឺ ខ ឃ, ឆ ឈ, ឋ ឍ, ថ ធ, ផ ភ (សំឡេង សំ. និង បា. ថា ក្ហៈ, គ្ហៈ; ច្ហៈ, ជ្ហៈ; ដ្ហៈ, ឌ្ហៈ; ត្ហៈ, ទ្ហៈ; ប្ហៈ, ព្ហៈ ជា​គូ ១; ទីឃៈ “អក្សរ​មាន​សំឡេង​វែង” និង រស្សៈ “អក្សរ​មាន​សំឡេង​ខ្លី” ជា​គូ១; គរុ “អក្សរ​មាន​សំឡេង​ធ្ងន់​ឬ​យូរ” និង លហុ “អក្សរ​មាន​សំឡេង​ស្រាល​ឬ​រហ័ស” ជា​គូ ១; និគ្គហិត “អក្សរ​ដែល​មាន​និគ្គហិត​ឬ​ដំ​លើ” និង វិមុត្ត “អក្សរ​ដែល​មាន​សូរ​សំឡេង​ហា​មាត់​បន្តិច” ជា​គូ ១; សម្ពន្ធ “អក្សរ​ដែល​ចង​បទ​ភ្ជាប់​គ្នា​ជា​សន្ធិ, ដូច​ជា រាជាណាចក្រ” និង វវត្ថិត “អក្សរ​ដែលកាត់​ញែក​ចេញ​ពី​បទ​សន្ធិ, ដូច​ជា រាជ​អាណាចក្រ ” អាណាចក្រ​របស់​ព្រះ​រាជា ជា​គូ ១ (ព. វ.) ។